Langzaam open ik mijn ogen. Ik geeuw en bedenk hoe laat het is. Geen klok in de buurt, elke tijdsaanduiding ontbreekt. Opstaan is uitgesloten. Ik rek me uit en probeer te ontdekken wie de vrouwmens is die

naast mij ligt. Zure lucht van zweet en verschaald bier. Lege flessen, kaarsen. Ik waan me de enige overlevende van een wereldvernietigende explosie. Natuurlijk, dat is het! Er is een atoombom gevallen die alles en iedereen verwoest heeft. Ook mijn studentenhok. Vandaar de ravage, de vernielde meubelen. Een wee gevoel trekt door mijn maag en baant zich een weg naar boven. Ik grijp een kartonnen doos en braak zonder geluid te maken. Iemand kreunt, draait zich om en slaapt verder. Wie is zij? Afgaand op de schemering moet het bijna avond zijn. Verslapen. Te laat om boodschappen te doen.” Site H.D. Lucifer